“Een leven zonder stijd, is geen leven” is het motto van Ben Hendrikse, raadslid van de fractie Gemeentebelangen. Op 4 maart 1948 wordt hij in Apeldoorn geboren. Daar groeit hij ook op. Hij is gehuwd en heeft twee dochters. Hij is nog steeds woonachtig in Apeldoorn.

Ben wil als jongeling later kok of handelaar worden en doet een beroepentest. De uitslag: beslist geen handelaar worden! Vervolgens is hij gedurende 30 jaar handelaar. Dat geeft maar weer eens aan welke waarde je aan bepaalde dingen moet hechten, zegt Ben. Momenteel is hij naast zijn politieke beschikbaarheid hypotheekadviseur en vice-voorzitter van de Vereniging van appartementeneigenaren.

Zo'n zes jaar geleden was hij actief in adviescommissies. Hij bracht advies uit aan diensten in het gemeentehuis waarbij hij regelmatig hoorde: 'U adviseert maar, echter de raad beslist'. Ben vond het jammer dat hij zelf geen onderdeel van de raad was; dan kon hij dat wat hij bedacht dichterbij brengen. Daarom besloot hij aan de gemeenteraadsverkiezingen deel te nemen. Sinds anderhalf jaar is hij actief raadslid in de Apeldoornse gemeenteraad. Daterend uit de tijd dat hij een 'politiek groentje' was, herinnert Ben zich een voorval waarvoor hij zich nogal schaamde. Hij deed commissiewerk maar was nog geen raadslid. Niet wetende dat hij op het gemeentehuis een postvak had, kreeg hij na een paar maanden bericht van de postbode dat hij de post met een hamer in zijn postvakje moest slaan. Alle begin is moeilijk!

Binnen de Apeldoornse politiek is Ben een ijverig man. Hij pakt aan wat er op zijn pad komt. Hij neemt als raadslid deel aan het fractieberaad en is daar waar nodig aanwezig. Hij vindt dat een raadslid moet oppassen dat hij geen 'dossiervreter' wordt. Een raadslid moet juist zoveel mogelijk naar buiten treden en aanwezig zijn daar waar problemen en knelpunten spelen. In dat opzicht bewondert hij Evert Jan Harmsen van de voormalige partij Binding Rechts om zijn openheid, toegankelijkheid en zijn volkse manier van werken wat de burger zeer aansprak.

Een belangrijk kenmerk van dualistisch gemeentebestuur noemt Ben kaderstellen. Wat willen we? Wat kost het? Hoe lang doen we erover? Vervolgens ook de trajecten bewaken en evalueren wat we ervan terechtbrengen. Inwoners betrekt hij actief bij de beleidsvorming door hen uit te nodigen om over hun probleem te komen praten in de fractiekamer. Hij wijst inwoners op hun inspraakmogelijkheden en legt uit wat hun rechten zijn. Hoe meer mensen hiervan gebruik maken, hoe meer plezier Ben in zijn functie als raadslid heeft.

Instrumenten die hij bij zijn raadswerk inzet, zijn het vragenuurtje, schriftelijke vragen, maar ook steeds meer de e-mail. Ben noemt dit middel een voordeel voor de raadsleden omdat zij e-mail op ongebruikelijke uren kunnen behandelen. Tegelijk waarschuwt hij voor een tweedeling in de maatschappij, waarbij inwoners die minder bedreven zijn met internet buiten de boot vallen. "Als mijn oma wat heeft, moet zij ook haar recht kunnen krijgen, zonder e-mail."

Tot slot, iets wat Ben beslist nog eens in zijn leven wil doen is het 'Pieterpad' lopen naar de Middellandse Zee. Zijn motivatie: "Het is heel mooi en je valt er kilo's van af".

Bron: www.apeldoorn.nl